ผมเข้าใจว่าพระกริ่งที่เราเขย่าแล้วได้ยินเสียงกริ่ง ๆ หรือ กริ๊ง ๆ นั้น เดิมทีสร้างที่ประเทศธิเบตต่อมาจีนและเขมร ส่วนไทยเราน่าจะได้รับอิทธิพลมาจากเขมรอีกทีหนึ่ง

พระกริ่งเป็นพระพุทธรูปแสดงศิลปะแบบมหายาน ซึ่งผู้รู้กล่าวว่า แท้จริงแล้ว คือพระพุทธไภษัชยคุรุ ซึ่งเป็นพระพุทธเจ้าพระองค์หนึ่งของลัทธิมหายาน เป็นครูในด้านเภสัช รักษาพยาบาล ตามความเชื่อที่มีมาแต่โบราณ นิยมนำพระกริ่งอธิษฐานแช่น้ำทำเป็นน้ำพระพุทธมนต์แล้วดื่มกินด้วยความเชื่อว่าสามารถรักษาโรคภัยไข้เจ็บต่าง ๆ ได้ และเชื่อว่าช่วยขจัดอันตรายทั้งหลายทั้งปวง เดินทางแคล้วคลาดปลอดภัย และด้านโชคลาภเมตตามหานิยม

อ่าน…วิธีการอาราธนาพระกริ่งทำน้ำมนต์

เมื่อพระกริ่งคือพระพุทธไภษัชยคุรุ เป็นพระพุทธเจ้าตามคติมหายาน คำบูชาพระกริ่ง หรือคาถาบูชาพระกริ่งจึงเป็นภาษาทางมหายาน ดังนี้

คาถาบูชาพระกริ่ง

นะโม ภะคะวะเต ไภษัชะยะคุรุ ไวฑูรยะประภา ราชัยยะ
ตะถาคะตายะ อะระหเต สัมมาพุทธายะ ตัทะยะถา
โอม ไภษัชเย ไภษัชเย ไภษัชเย
สะมุระคะเต สะมุระคะเต สะวาหะ

แต่อย่างไรก็ตาม พระกริ่งคือพระพุทธรูปขนาดเล็กที่สื่อความหมายถึงองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุมธเจ้า ฉะนั้น ส่วนตัวผมคิดว่าจะใช้บทสวดอื่น ๆ บูชาก็ได้ เป็นต้นว่า อิติปิโส ฯ นะโมพุทธายะ หรือ คาถาอาราธนาพระเครื่องทั่วไป

พุทธัง อาราธะนัง ธัมมัง อาราธะนัง สังฆัง อาราธะนัง
พุธธัง ประสิทธิ เม ธัมมัง ประสิทธิ เม สังฆัง ประสิทธิ เม

ก็ย่อมได้ เพราะสิ่งที่เราบูชา สิ่งที่เราน้อมระลึกถึง คือพระพุทคุณ โดยใช้พระกริ่งเป็นสื่อเท่านั้นเอง

เพียงแต่ขอให้มีความศรัทธา มีความเชื่อมั่นในสิ่งที่ทำ ในคำที่กล่าว ก็สำเร็จการบูชาแล้วครับ

อ่าน…ประสบการณ์ พุทธคุณพระกริ่ง