พุทธลักษณะของพระพิมพ์นี้ ซึ่งเป็นรูปพระพุทธเจ้าประทับนั่งเหนือช้าง หมอบอยู่ใต้ฐานบัว สามารถเชื่อมโยงกับพุทธประวัติได้ 3 เหตุการณ์สำคัญ คือ:
1. เหตุการณ์ช้างปาลิไลยกะปรนนิบัติพระพุทธองค์
นี่คือความเกี่ยวข้องที่เด่นชัดที่สุด ในสมัยที่พระพุทธเจ้าเสด็จไปประทับ ณ ป่าเลไลยก์ เพียงลำพังเนื่องจากพระภิกษุในเมืองโกสัมพีเกิดความแตกแยกกัน ในครั้งนั้นมี “พญาช้างปาลิไลยกะ” เกิดความเลื่อมใสในพระบารมี จึงเข้ามาหมอบปรนนิบัติ คอยจัดหาผลไม้และถวายน้ำแก่พระพุทธองค์ด้วยความจงรักภักดี
- นัยยะทางธรรม: แสดงถึงพระบารมีที่แผ่ไปถึงสรรพสัตว์ แม้แต่สัตว์เดรัจฉานยังเกิดความเลื่อมใสและได้รับกระแสแห่งความสงบ
2. เหตุการณ์พระพุทธเจ้าทรงทรมานช้างนาฬาคิรี
ในพุทธประวัติมีตอนที่พระเทวทัตวางอุบายปล่อย “ช้างนาฬาคิรี” ช้างตกมันที่ดุร้ายให้วิ่งเข้าทำร้ายพระพุทธเจ้าขณะเสด็จออกบิณฑบาต แต่ด้วยพระมหากรุณาธิคุณและพลังแห่งเมตตาธรรม พระพุทธองค์ทรงแผ่เมตตาจนช้างที่ดุร้ายกลับสยบยอม และคุกเข่าหมอบลงแทบพระบาท
- นัยยะทางธรรม: การใช้ความสงบสยบความเคลื่อนไหว และการใช้ “เมตตาธรรม” เอาชนะความโกรธแค้นดุร้าย
3. สัญลักษณ์ของพระโพธิสัตว์ (ช้างปัจจัยนาเคนทร์)
ช้างเป็นสัตว์มงคลที่ปรากฏบ่อยครั้งในฐานะ “สัตว์คู่บารมี” ของผู้มีบุญหนักศักดิ์ใหญ่ เช่น ในตอนที่พระเวสสันดรประทาน ช้างปัจจัยนาเคนทร์ เพื่อให้ฝนฟ้าตกต้องตามฤดูกาล หรือแม้แต่การที่พระนางสิริมหามายาทรงสุบินเห็นช้างเผือกก่อนประสูติเจ้าชายสิทธัตถะ
- นัยยะทางธรรม: สื่อถึงความอุดมสมบูรณ์ บารมี และความเป็นสิริมงคลสูงสุด
ลักษณะพิเศษที่ปรากฏในองค์พระ
ในพระพิมพ์ของพระครูสุพจน์นี้ เราจะเห็นว่า:
- ช้างมีลักษณะหมอบคลาน: สื่อถึงความอ่อนน้อมถ่อมตนต่อพระธรรมคำสอน
- พระพุทธเจ้าประทับบนบัว: สื่อถึงความหลุดพ้นจากกิเลสทั้งปวง โดยมีช้าง (ตัวแทนของพละกำลังและบารมี) เป็นฐานรองรับอยู่ด้านล่าง
สรุปพุทธคุณที่สอดคล้องกับพุทธประวัติ
ด้วยความเกี่ยวเนื่องกับเหตุการณ์ช้างปาลิไลยกะและช้างนาฬาคิรี พระพิมพ์นี้จึงถูกเชื่อว่ามีพุทธคุณโดดเด่นในด้าน “การสยบศัตรู” และ “เมตตามหานิยม” คือทำให้ผู้ที่คิดร้ายกลับกลายเป็นมิตร และได้รับการอุปถัมภ์ค้ำชูจากผู้ใหญ่หรือบริวาร เหมือนที่พญาช้างคอยดูแลพระพุทธเจ้านั่นเองครับ
