พระพุทธศาสนาเป็นของทุกคน ฉะนั้น ทุกคนจึงต้องปฏิบัติ ไม่ใช่เป็นเรื่องของพระอย่างเดียว
คนไทยมีพระพุทธศาสนาเป็นศาสนาสำคัญของชาติ ได้รับพระพุทธศาสนา ศึกษาและปฏิบัติธรรมในพระพุทธศาสนามาตั้งแต่สมัยสุโขทัย จนถึงปัจจุบันนี้ เยาวชนไทยก็ได้ศึกษาพระพุทธศาสนามาตั้งแต่ประถมต้น จนถึงมัธยมปลาย แต่ไฉน ไม่ใช้หลักธรรมที่ศึกษามาให้เกิดประโยชน์ หรือลืมสิ่งที่ต้นได้เรียนมา
การที่เราเรียนหลักธรรมในพระพุทธศาสนา เรียนเพื่อนำไปปฏิบัติ ไม่ใช่เรียน เพื่อที่จะให้คนอื่นรู้ว่าเราเรียน หรือเรียนเพื่อสอบได้ สอบผ่านอย่างเดียว แต่เกี่ยวข้องกับชีวิตประจำวัน อย่างศีล ๕ ยกตัวอย่างศีลข้อที่ ๓ ถ้าเรารักษาศีลข้อที่ ๓ เว้นจากการประพฤติผิดในกามทั้งหลาย ความหายนะก็จะไม่เกิดขึ้น โรคเอดส์ หรือปัญหาทำแทงส์ ปัญหาโสเภณีขายบริการทั้งหลายก็ไม่เกิด ถ้ารณรงค์รักษาศีลกัน
ทั้งหมดที่กล่าวมานี้ ไม่ได้เกี่ยวกับการเข้าวัด ฟังเทศน์ฟังธรรมเลย แต่คุณธรรม ศีลธรรมอยู่ที่ตนเอง อยู่ที่ไหน ฐานะอะไร ก็สามารถมีคุณธรรม ศีลธรรมได้ด้วยกันทุกคน ไม่ต้องรอให้แก่ หรือต้องปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคนเข้าวัดฟังเทศน์ฟังธรรมอย่างเดียว มองดูตัวเองแล้วนำสิ่งดี ๆ ที่ตนได้เคยศึกษาเรียนรู้มา หรือสามารถทำให้มีให้เกิดขึ้นได้ นำมาใช้ให้เกิดประโยชน์ และก็แบ่งปันสิ่งดีๆ นี้ให้แก่ผู้อื่น..
