สุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งเดินผ่านมาเจอกาตัวหนึ่งซึ่งคาบเนื้อชิ้นโตอยู่ในปาก มันจึงเอ่ยว่า
” สหายเอ๋ย ดวงตาของเจ้าช่างงามเหมือนดังตาเหยี่ยว ปีกของเจ้าก็เป็นเงางามยิ่งนักดั่งปีกนกอินทรี ข้าใคร่อยากรู้ยิ่งนักว่า หากสหายได้ร้องเพลง เสียงของสหายจะไพเราะเพราะ พริ้งเพียงใด “
กาเมื่อได้ฟังคำยกยอเช่นนั้นก็ชอบใจยิ่งนัก มันจึงรีบอ้าปากร้องเพลงอวดแก่สุนัขจิ้งนั้นทันที
เมื่อกาอ้าปากอยู่ ชิ้นเนื้อในปากนั้นก็ตกลงมาที่พื้นข้างล่าง สุนัขจิ้งจอกนั้นก็วิ่งเข้าไปคาบชิ้น เนื้อเเล้วก็วิ่งจากไปทันใด
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า “คนที่มาเฝ้ายกยอปอปั้นเรานั้น อาจจะหวังประโยชน์จากเรา“
